Markaware spring/summer 2012

De tijd dat ‘Made in Japan’ stond voor alles dat goedkoop, snel en slecht geproduceerd was begint steeds verder achter ons te liggen. Japan ontwikkelt zich niet alleen als land steeds meer richting het Westen, naar wat wij gewend zijn en graag willen zien. Dat zie je terug in de auto’s en elektronica maar zeer zeker ook in de kleding. Toch ís het geen verwesterlijking. Sinds enkele jaren laten Japanse ontwerpers namelijk steeds meer creaties zien waar juist ‘wij’ in het westen onszelf door laten inspireren. Kleine sympathieke merkjes schieten als paddenstoelen uit de grond en laten meer dan alleen de gedachte aan een kledingstuk achter; het westen raakt steeds meer in de ban van Japan. Dat wil zeggen: wat betreft de kleding dan. Dat we al jaren tonnen sushi als robots naar binnen stoppen omdat het hip is staat daar volledig los van. Op het internet zien we al veel Japanse blogjes met allerlei straatfotografie van mensen met bijzonder kleding, maar ook in de winkels hier zien we steeds meer Japans goed, zoals denim. En laten we ook vooral Yohji Yamamoto niet vergeten, die mondiale successen kent als topdesigner. Eén ding heeft de Japanse kleding gemeen: het betreft meestal casual outfits. Dus t-shirts met artistieke, vernieuwende teksten of prints en combinatie-outfits waarvan we enkele jaren terug niet durfden te dromen dat we het zouden combineren. De Japanners doen het, en wij dus ook. Who’s in charge now?

Door het materiaalgebruik krijgt de kleding van nature al een meer casual uitstraling.

Hoe het ook zij, een merk dat nét even een andere invalshoek heeft dat de gevestigde Japanse orde -of chaos, zo je wilt- is Markaware. Een merkje dat in 2002 is opgericht door Shunsuke Ishikawa. De naam van het merk roept verschillende associaties op, bewustwording, merk, -fonetisch- dragen en bovendien verschuilt het een anagram van Karma. Zo divers de betekenis van het merk is, zo divers is ook het merk zelf van oorsprong. Vooral bedoeld als ‘playground’ voor het testen van zijn ontwerpen heeft Shunsuke niet echt een duidelijke lijn. Tot 2009 althans, want in dat jaar reorganiseert Shunsuke de boel en splitst hij een en ander op in twee divisies. Marka en Markaware. Onder Marka toont hij meer casual, jonge en urban-lijnen. Kortom, dat wat de rest van kleding-ontwerpend Japan ook doet. Markaware echter krijgt een verfrissend en verrassend nieuwe lading. Hierin vormt hij een nieuwe lijn, high-end, volwassen, verfijnd en bovendien dandy. Leuk detail ook: alle processen, van sourcing tot de fabricage, vinden plaats in Japan. Of dat nu als statement of puur uit kostentechnisch oogpunt gedaan is, wordt niet duidelijk.

Wanneer je op safari gaat is een grote reistas natuurlijk enorm handig..!

In ieder geval is de spring/summer 2012 collectie van Markaware er één waar we ons prima in thuisvoelen. Het is een -heel slimme- combinatie van zomer/herfst en wintercollecties van voorgaande jaren, waardoor je het prima met wat oudere kledingstukken kunt combineren. Bovendien zijn de thema’s: ‘In Patagonië’ en ‘Wat doe ik hier’ (wie heeft dat niet op zijn tijd?) verenigd tot één collectie waar we zonder zweverig gedoe best wat elementen uit de thema’s in herkennen.

Een uiterst dandy outfit.

Wat meer behouden, maar niet minder interessant. Zeker de wijze waarop het sjaaltje verwerkt is.

De gebruikte materialen zijn 100% vlas en hennep en de logische combinatie met aardetinten maken het tot een natuurlijk, ontspannen totaal. Opvallend is wel dat het model dat een en ander moet promoten een paar jaar in de gevangenissen van Zuid-Amerika heeft geleefd op water en brood, zo lijkt het. Desalniettemin zien we naast de gebruikte thema’s ook hints van safari, dat in contrast met de strakke lijnen en elegante vormen zorgt voor een spannend totaal dat een geheel eigen karakter heeft.

Oké, eerlijkheid gebied ons te zeggen dat we die elbowpads nu wel echt gezien hebben, 1 misser.

Officieel is het not done om een korte broek te dragen, daarvoor is linnen uitgevonden. Dus een korte broek van linnen is al helemaal overbodig, maar dat maakt het jasje niet minder mooi.

Het merk is verkrijgbaar in de Aziatische markten, gespecialiseerde retailers wereldwijd en via het wereldwijde web. Echter -dáár zijn die Japanners dan weer wel traditioneel in-, houdt er een woordenboek bij.

HYT H1

Horlogemakers en -designers over de hele wereld doen al eeuwen hun best om horloges zo te ontwerpen dat er van buitenaf geen water in kan komen en dat de hoeveelheid smeervloeistof ín het horloge minimaal is – dat scheelt namelijk in onderhoud. Ofwel, de ultieme natte droom van een ambitieus horloge-ontwerper is een volledig droog horloge, van binnen en buiten.

H1 zijkant

H1 achterzijde

Wel, dat mag dan in zijn algemeenheid gelden; HYT heeft er geen boodschap aan. Sterker nog, met de H1 introduceert deze piepjonge manufactuur – een samenwerkingsverband tussen een aantal innovatieve geesten die hun sporen hebben verdiend in de horlogebranche – ‘s werelds eerste horloge waarin haute horlogerie en nattigheid elkaar innig omarmen. Ofwel Fine Watchmaking 2.0, aldus HYT.

H1 binnenste buiten.

Principe van het in kleur en mechaniek UFO-achtig ogende horloge is dat de vloeistofkolom -startend op zes uur- langzaam maar zeker de buis rondom de wijzerplaat vult en zo de uren aanwijst. Om vervolgens, wanneer de cirkel compleet is, gelijk een retrograde wijzer terug te keren naar (lees: zichzelf te legen tot) het startpunt en het proces te herhalen. Verantwoordelijk daarvoor is een setje zuigers, dat op ingenieuze wijze is gekoppeld aan het mechanische uurwerk en zichtbaar is aan voor- en achterzijde van de H1. Een prachtig stukje innovatie, dat bovendien ook nog eens, jawel, waterdicht is tot 100 meter!

Meer informatie: hytwatches.com

Jaeger-LeCoultre - The Kiss

‘Vind het perpetuum mobile uit en u bezit de wereld’ luidt een gevleugelde kreet. Het is tot op heden dan ook nog niemand gelukt. Maar Jaeger-LeCoultre komt er met haar Atmos-creaties –er zijn er vele en ieder jaar worden er nieuwe bedacht- misschien wel het dichtst in de buurt. ‘Almost Perpetual’ wordt het handgemaakte mechanische uurwerk officieel genoemd en de energie die voor de werking ervan nodig is wordt gehaald uit… temperatuurschommelingen.

The Kiss

Het kleinste verschil in temperatuur – een graadje is genoeg – wordt omgezet in bewegingsenergie, waarmee de wijzers worden aangedreven. Om dit te bereiken bevat de hermetisch gesloten behuizing een speciaal gas, dat uitzet en krimpt onder invloed warmte en afkoeling. Door dit proces wordt een soort mechanische long in beweging gebracht die is aangesloten op de hoofdveer. Deze veer neemt de bewegingsenergie over en slaat deze op, waarna hij langzaam wordt afgegeven aan mechaniek van het uurwerk. De balans voert daarbij slechts twee schommelingen per minuut uit, hetgeen zestig keer minder is dan bij een normale klok. De energieconsumptie is dan ook verbluffend laag: zestig miljoen Atmos-klokken tezamen verbruiken het equivalent van één 15-watt peertje. Dat klinkt futuristisch, science fiction bijna, maar berust toch op een techniek die de Zwitserse ingenieur Jean-Léon Reutter al in 1928 bedacht. Inspiratie voor deze 2012-versie van de Atmos vond Jaeger-LeCoultre in het werk van de Oostenrijkse kunstenaar Gustav Klimt, die ‘The Kiss’, een Art Nouveau mozaïek, ruim een eeuw geleden creëerde als muurdecoratie voor in een kapitale in Brussel. Ook voor deze klok werd The Kiss als mozaïek opgebouwd, gebruik makend van ruim 1200 individueel gesneden stukjes hout in vele soorten en kleuren, al dan niet in natuurlijke staat of bedekt met een laagje goud (variërend van wit tot rood).

Meer informatie: jaeger-lecoultre.com

Het pand van Ettemadis.

Wanneer je ons meest recente blad hebt gelezen heb je vast en zeker ook het stukje over Ettemadis voorbij zien komen. Een prachtige winkel in Den Haag, naast paleis Noordeinde waar je terecht kunt voor handgemaakte overhemden van de mooiste kwaliteit. De zaak wordt gerund door Amir en zijn vader Mehdi. Twee heren van Iraanse komaf die je hartelijk verwelkomen in een omgeving waar maar één ding centraal staat: jijzelf.

Een kleine greep uit de stoffenselectie.

Naast de shirts natuurlijk. Met keuze uit honderden stoffen en kleuren -dan laten we de boorden en overige keuzes nog buiten beschouwing- word je begeleid door het traject dat resulteert in een perfect op maat gemaakt shirt. En natuurlijk niet zomaar een maatshirt, het shirt wordt in het souterrain met de hand vervaardigd door Amir’s vader die decennia aan ervaring in het shirt stopt. Amir zelf is een jonge ondernemende visionair die moderne invloeden in het shirt brengt en samen met jou bespreekt en bepaald wat voor jou het meest geschikt is. Dat is overigens het meest belangrijke aan een goed shirt, niet zozeer de kundige wijze waarop hij gemaakt is -goed gefabriceerde shirts zijn er legio tenslotte- maar het feit of deze bij je past. Bij je karakter en gewenste uitstraling, het zijn details maar wel heel veel details en die tezamen bepalen welk gezicht jouw shirt en uiteindelijk jijzelf krijgt.

Amir en Mehdi, vader en zoon.

Meten is weten.

Daarnaast is er nog het obstakel van het lichaam zelf. Geen enkel lichaam is hetzelfde, dat mag duidelijk zijn. Bij de ene persoon is de linkerarm ietsje langer dan de rechter, zit er meer bolling in de rug, meer buik aan de voorkant (meer buik aan de achterkant is een casus voor een medisch specialist) een afhangende schouder of een combinatie van al deze factoren. Een waar kleermaker weet al deze imperfecties zó te verwerken dat het shirt deze maskeert. Zo ook Ettemadis, na de meetsessie snijdt Amir of zijn vader het patroon uit waarna dit patroon naar de kelder verdwijnt en het door vakkundige handen wordt omgetoverd in een -hoe toepasselijk, gezien de locatie- majestueus shirt.

Het souterrain waar 'het' gebeurt.

Het shirt is een essentieel onderdeel van de outfit van een man, de boord mag niet de wijd zijn, de manchetten precies goed en ook de lengte ervan draagt bij aan het comfort.

Kleren maken de man en in dit geval maakt de man ook de kleren.

Mocht je overigens nog niet overtuigd zijn, hier nog een introductie in bewegend beeld:

Voor afspraken en meer informatie kijk je op: ettemadis.com

De Girard-Perregaux Laureato Tourbillon

Inventiviteit wordt beloond. In de eerste plaats natuurlijk door datgene wat is uitgevonden of bereikt. Wie iets uitvindt of verbetert, verlegt immers grenzen en de eerste beloning daarvoor ligt in de bevrediging die het resultaat oplevert. Maar de beloning kan ook worden aangedragen door derden (publiek, toeschouwers, jury) in de vorm van applaus, prijzen of –klinkt zoveel hipper – awards.

Zo sleepte Girard-Perregaux tijdens de Wereldtentoonstelling in Parijs van 1889 een gouden medaille in de wacht voor een prachtig innovatief tourbillon horloge waarvan de onderdelen ingenieus waren gemonteerd aan drie stilistisch zeer fraaie gouden bruggen. Nu, dik 120 jaar later, met het euforische overwinningsgevoel van weleer nog fladderend in het collectieve manufactuur-geheugen, denkt Girard-Perregaux opeens: dat kan nóg mooier.

Girard-Perregaux Laureato Tourbillon.

En inderdaad, ze bewijzen hun gelijk. Het goud van de bruggen van toen maakt anno 2012 namelijk plaats voor transparante blauwe spinel et voilá, het iconische horloge herleeft, in een technisch fascinerender – want opener – versie dan ooit tevoren. Er is nu dus helemaal niets meer wat ons, dankbare toeschouwers, het zicht ontneemt op die 72 minutieuze onderdeeltjes -bij elkaar niet meer wegend dan een schamele 0,3 gram en tezamen tourbillon geheten-, die iedere minuut vrolijk hun rondje dansen. We worden er blij van.

meer informatie: girard-perregaux.com

Benicio del Toro

Donkere wallen onder de ogen en oogleden die ieder moment lijken te kunnen dichtvallen. En tegelijkertijd is er dat Zuid-Amerikaans temperament, borrelend onder de oppervlakte, als een vulkaan die op het punt staat om uit te barsten. Acteur Benicio del Toro zaait verwarring, boeit en fascineert, maar zorgt ook voor verdeeldheid onder critici.

‘Hand me the key, you rucking cocksucker’. Deze zin, die vijf van de meest beruchte misdadigers van New York  in een politie line-up moesten zeggen, heeft filmgeschiedenis geschreven. In de briljante Oscarwinnende film The Usual Suspects (1995) spraken Kevin Spacey, Gabriel Byrne, Kevin Pollak, Stephen Baldwin hun tekst voor deze scène keurig uit. Duidelijk te zien was echter hun nauwelijks ingehouden meligheid. Het extra-menu van de director’s cut-DVD verklaart de ins en outs van deze scène: windsalvo’s van Benicio Del Toro (nu 42) waren de achterliggende reden voor de slappe lach van zijn vier tegenspelers en regisseur Bryan Singer koos uiteindelijk voor juist deze take. Del Toro, de betrekkelijke nieuwkomer die het vijfde bendelid portretteerde, trekt alle aandacht naar zich toe in deze scène. Dat komt vooral door zijn onverstaanbaarheid en manische gedrag. Niet alleen in deze scène,  maar in de hele film. Het personage dat hij speelde –Fenster- was oorspronkelijk bedacht als oudste man van de bende. In eerste instantie was Del Toro gevraagd de rol van McManus te spelen, een jonger personage dat uiteindelijk middelmatig is neergezet door Stephen Baldwin. Del Toro wist Singer ervan te overtuigen dat hij juist de man was om Fenster te vertolken. En dat dit personage met onbegrijpelijk gemompel beter uit de verf zou komen dan met een heldere dialoog.

Transformeren

De Washington Post typeerde Del Toro’s optreden als bizar en vond zijn accent klinken als dat van een cartoonfiguur. De kritieken van het Amerikaanse popblad Rolling Stone waren lovender:  de recensent bestempelde Del Toro als briljant, een echtestar in the making. De meningen over hem waren toen al verdeeld en dat zijn ze nog steeds. Bizar dan wel briljant, Del Toro won de Independent Spirit Award voor zijn rol in The Usual Suspects.

Vijftien jaar en een kleine vijfendertig films later valt Del Toro nog steeds in de categorie ‘een beetje vreemd maar wel lekker’. In 2010 was hij te zien in The Wolfman, de remake van de bekende thriller uit 1935. Dat hij de titelrol speelt, zal nauwelijks een verrassing zijn. Volgens special make-up effects designer Rick Baker, die de acteur dagelijks transformeerde tot weerwolf was het een typisch geval van typecasting waar het Del Toro betrof. “Van Benicio privé naar Benicio als de Wolfman is niet zo’n extreem grote stap,” vertelde hij schertsend aan Entertainment Weekly. “Dat was heel anders toen ik in 1981 David Naughton elke dag moest transformeren tot weerwolf voor An American Werewolf in Londen. Benicio is nagenoeg een weerwolf. In de film heeft hij alleen meer haar en wat grotere tanden,” aldus Baker.

Tijdens een persbijeenkomst voor The Wolfman vertelde Del Toro dat Frankenstein, Dracula en The Mummy als kind zijn favoriete films waren. “Ik kan me mijn eerste idool nog heel goed herinneren: Lon Chaney (hoofdrolspeler van ondermeer The Hunchback of the Notre Dame en The Phantom of the Opera, CN) in bijna al zijn films.”

Benicio del Toro

Onorthodoxe filmsmaak

Zijn filmsmaak is onorthodox te noemen. Hoe vaak hij hem ook heeft gezien, volgens eigen zeggen wordt hij nog steeds lyrisch van Bride of Frankenstein (de oorspronkelijke versie uit 1935). Vooral wanneer Elsa Lanchester haar opwachting maakt, de actrice die het liefje van Boris ‘Frankenstein’ Karloff speelt. Zo’n zombie (want dat is zij), samengesteld uit onderdelen van verse doden, is niet bepaald dagelijkse kost voor een jongetje van zeven. Want zo jong was de kleine Del Toro toen hij deze film voor het eerst zag en er vervolgens een levenslange fascinatie aan overhield. Dit was elf jaar voordat hij bedacht dat hij acteur wilde worden. En nog steeds is Bride of Frankenstein een van zijn favoriete films. Waarom? Omdat hij ervan houdt dat acteurs zowel hun kracht als hun zwakheden laten doorschemeren in hun personages. Del Toro: “Bij dat acteerwerk vergeet ik dat ik naar een film kijk. Zelfs zo sterk dat het voelt alsof ik zelf beleef wat er in de film gebeurt.”

Zuidamerikaans temperament

Zijn eigenzinnigheid is zijn grote kracht en dat onderscheidt hem dan ook van veel van zijn tijdgenoten. Ook in uiterlijk verschilt hij van hen. Met zijn 1.88 meter lange, niet bepaald ranke lichaam is hij anders dan de gemiddelde Hollywood-acteur. Van zijn hazelnootbruine ogen zijn meestal alleen streepjes zichtbaar. Dit vanwege zijn zware oogleden. “Een erfenisje van mijn moeder en vader. Evenals de donkere kringen onder mijn ogen,” aldus Del Toro. Zijn uiterlijk is ook niet dat van de hippe acteur uit Hollywood. Tijdens interviews verschijnt hij meestal in een zwart pak met een T-shirt en schoenen waar de gaten in vallen. Hij mompelt meestal en praat weinig. Zegt slechts het hoognodige. En als het hem niet zint, komt zijn Zuidamerikaanse temperament direct boven drijven.

Dit ervoer een televisiejournalist van the Washington Post die hem kritische vragen stelde over zijn vorige film Che: part one en two. Deze biopic over arts c.q. rebel en vrijheidsstrijder Che Guevara handelt voornamelijk over de Cubaanse en Boliviaanse revolutie en de rol van Guevara daarin. Volgens critici verzuimt deze film –waarvan Del Toro tevens co-producent was- de donkere kant van Guevara te belichten. Toen de journalist deze kritiek uitte, kwam er stoom uit Del Toro’s oren. ‘I’m getting uncomfortable. I’m done. I hope you write what you want. I don’t give a damn.’ Waarop hij de zaal uitliep.

Elitaire kostschool

Het plan was dat hij in de voetsporen van zijn ouders, zijn oom en zijn grootvader zou treden. De Del Toro’s hadden een familiezaak in advocatuur. Del Toro had echter andere plannen. Hij wilde acteur worden. De ironie is dat de basis van zijn acteercarrière bij de ziekte van zijn moeder ligt. Het laatste jaar van haar ziekbed probeerde hij zijn moeder te entertainen door het spelen van typetjes. Na een slepend en jarenlang ziekbed overleed ze aan de gevolgen van hepatitis. Hij was toen negen. Zo uitbundig hij binnenshuis was, zo verlegen was hij buiten de veilige muren van hun huis. De slungelige houding waar de acteur nu ook nog bekend om staat, is dan ook het gevolg van verlegenheid, een eigenschap die slechts verergerde toen Del Toro Senior het tijd vond om te emigreren naar het Amerikaanse Pennsylvania en zijn zoon op dertienjarige leeftijd op een elitaire kostschool plaatste. Zijn beheersing van de Engelse taal was toen matig. Op school voelde hij zich een buitenstaander en had hij weinig contact met medeleerlingen. Zoals veel allochtone leerlingen in Amerika compenseerde hij deze achterstand met zijn atletische talenten. Del Toro blonk uit in basketball. Ondanks deze valse start in Amerika heeft hij geen nare smaak overgehouden aan zijn schooltijd. “Het gaf mij juist de gelegenheid om naar mezelf te kijken in plaats van naar anderen, wat je toch altijd doet tijdens je schooltijd. Zo heb ik op die school ook leren schilderen. Dat is nog steeds een hobby van mij.”

Benicio del Toro

Parttime rechtenstudent

De verwachting was dat hij met zijn middelbare schooldiploma op zak voor de familiezaak zou gaan werken. Hij besloot anders en schreef zich in aan de universiteit van San Diego, met kunstschilderen als hoofdrichting, maar bedrijfskunde als tweede hoofdvak om zijn vader een plezier te doen. Gustavo, zijn twee jaar oudere broer, heeft overigens wel aan de verwachting van de familie voldaan: hij werd arts.

De dramalessen inspireerden Benicio zo dat hij al snel stopte met zijn studie en zich volledig ging toeleggen op acteren. In Los Angeles en New York volgde hij acteerlessen. “Dat mijn vader niet bepaald gelukkig was met mijn beslissing is een understatement,” is zijn droge commentaar. “Hij zag het acteervak als één grote gok en voorzag dat ik alleen in commercials zou spelen. En met het grootste geluk een rolletje in een televisieserie zou krijgen. Hij was oprecht bezorgd dat ik niets had om op terug te vallen. Hij heeft er dan ook een hele tijd op aangedrongen dat ik parttime rechten zou gaan studeren en opperde dat dan maar parttime moest gaan acteren. Ik snapte zijn angst heus wel, maar heb natuurlijk mijn eigen koers aangehouden. Mijn keus om te gaan acteren was serieus. Zelfs nu ik een Oscar heb, hoopt mijn vader stiekem nog dat ik ooit rechten ga studeren en dan eindelijk iets serieus ga doen met mijn leven. Haha.”

Eigenzinnig en op zichzelf

Hoe wereldvreemd en onverstaanbaar ook, de veelzijdige Del Toro heeft een aanwezigheid op het witte doek waar je niet omheen kunt. Niet alleen in The Usual Suspects, maar ook in Fear and Loathing in Las Vegas (1998) waarin hij de drugsverslaafde Dr. Gonzo speelt (tegenover Johnny Depp), Snatch (2000) als Franky Four Fingers, Traffic (2000) als goudeerlijke Mexicaanse agent (waarvoor hij de Oscar voor beste mannelijke bijrol won), Sin City (2005) waarin hij een crimineel speelt die vrouwen mishandelt. Zelfs in het minder sterke Things we Lost in the fire (2007) waarin hij de verslaafde speelt die de rouwende weduwe (Halle Berry) van zijn beste vriend troost biedt.

Toch zal hij juist vanwege die enorme eigenheid nooit de supersterstatus bereiken die zijn tegenspelers in deze films –mannen als Brad Pitt, Johnny Depp maar ook Sean Penn-  hebben. Dat hoeft ook niet van hem. Hij woont ook niet op een riant landgoed maar in een flat met boekenkasten van muur tot muur en floer tot plafond, cd’s all over the place en rondslingerende notitieblokken met daarop zijn hersenspinsels. “Ik hou ervan om het rustig aan te doen. Dus ook met mijn zogenaamde status. Als je een filmster wordt is het makkelijk om te gaan geloven dat je Superman bent. Heel gevaarlijk. Daarom besteed ik weinig aandacht aan die kant van dit vak.”

Hij besteedt liever zijn tijd aan het –opnieuw– kijken van zijn lievelingsfilms. Zorba the Greek bijvoorbeeld. Del Toro is fan van het spel van Anthony Quinn, maar Irene Papas, de rouwende weduwe is zijn heldin in deze film. Een personage met nauwelijks tekst, maar met een enorme dramatische expressie. “In de laatste scène wordt ze gestenigd en gedood door haar dorpsgenoten. Nergens geeft ze een kik. Ze schikt zich in haar lot. Vraagt niet om medelijden. Verlaagt zich niet. Voor mij is zij  het ultieme voorbeeld van less is more.”

Greubel Forsey - GMT

Horloges met een extra tijdzone – handig als je veel reist – zijn er legio. In de meeste gevallen is het horloge uitgerust met een extra uurwijzer, die je kunt afstellen op de gewenste tijdzone. Meer uitgebreide varianten beschikken daarnaast nog over een draairing met referentiesteden, zodat je nog makkelijker je huidige verblijfsplaats kunt koppelen aan de juiste tijd. Maar waarom zo eenvoudig doen als het ook zoveel moeilijker en vooral móóier kan?

Greubel Forsey

Greubel Forsey heeft een reputatie als het gaat om complexe uurwerken en deze GMT vormt wat dat betreft geen uitzondering. De adembenemend fraaie driedimensionale wijzerplaat is ondermeer voorzien een 24-seconden tourbillon, waarvan de snelle omwenteling een prachtig contrast vormt met de statige – een rotatie per 24 uur- wereldbol ernaast.

Greubel Forsey

Het zicht op de wereld is in eerste blik wat vreemd, maar ook direct heel logisch: namelijk van recht boven de Noordpool, zodat om de globe heen een indicatie van de tijdzones kon worden weergegeven. Hieraan gekoppeld is op de achterzijde van de kast een schijf met referentiesteden zichtbaar, waarbij ook rekening is gehouden met regio’s die wel of niet aan zomertijd doen.

Greubel Forsey

Niet wat complex allemaal om een tweede tijd af te lezen? Wellicht, maar geen zorgen: naast de wijzerplaat met de thuistijd bevindt zicht namelijk een klein wijzerplaatje dat de uren van een tweede tijdzone aangeeft. Gewoon, precies zoals bij al die veel eenvoudiger GMT-horloges…

Meer informatie via: greubelforsey.com

Hartford - Spring/Summer 2012

Nu de temperaturen weer stijgen tot ijsmoordende hoogtes kunnen we voorzichtig vooruitblikken met wat ‘s zomers materiaal. Maak kennis met Hartford. Een Frans merk opgericht door Yves Chareton. Een ontwerper die eerder zijn kunsten vertoonde bij het almachtige Hermès.

Voor komende zomer stelt Hartford je in staat te hullen in comfortabele en praktische kleding zonder in stijl in te boeten.

De collectie kenmerkt zich door de casual basis te verrijken met verfijnde stoffen en verrassende details. Veel strakke lijnen en een gevarieerd kleurenpalet in combinatie met een vleugje Amerikaanse vintage maken het tot een plezierig totaal.

[Show as slideshow]

Meer informatie en de webshop vind je op hartford.fr

White tie

Hier gaan we eens goed voor zitten. Hét probleem waar velen van ons mee kampen bij het ontvangen van een aanvankelijk sprankelende uitnodiging. Of het nu een opening, een borrel of een trouwerij is, de vrolijke gelegenheid kan al snel een huizenhoge drempel worden wanneer je niet goed weet wat je aan moet trekken. Underdressed is een ware killer, maar overdressed zo mogelijk nog meer. Nu denk je: “liever overdressed dan underdressed”. Nou, nee. Er zal nog lang achter je rug gefluisterd worden over hoe jij trachtte de show te stelen of de aandacht teveel op je vestigde en hoe lang jij voor de spiegel gestaan moet hebben. Kortom, “wat was hij denkende?” Gentlemen’s WATCH to the rescue!

Hieronder vind je een aantal omschrijvingen van mogelijke dresscodes met daarbij een goed voorbeeld van hoe het heurt.

Tenue de ville

Tenue de ville

Letterlijk ‘stadskleding’ is een kledingvoorschrift dat voornamelijk voor evenementen overdag geldt. Bij de dresscode Tenue de Ville dien je een ingetogen tweedelig -driedelig mag- wollen pak te dragen, zowel single- als doublebreasted is goed, die doorgaans donkerblauw, grijs of zwart is. Een effen shirt is hierbij een must. De stropdas mag opvallend zijn, het moet geen begrafeniskledij worden tenslotte. De schoenen moeten matchen bij het pak, houdt het ingetogen luidt het devies.

Het zal voorkomen dat de uitnodiging voor de avond geldt, dan gaat bovenstaande advies gewoon op. Zorg wel dat -met uitzondering van het overhemd- ‘s avonds lichtere tinten gemeden worden. Dus een grijs pak wordt dan antraciet. Afhankelijk

White tie

White tie detail

White tie

Een dresscode die je nog maar zelden tegenkomt en is meteen de meest chique variant. Deze kleding wordt nooit voor 18:00 gedragen. De outfit die je hierbij dient te dragen is een zogenaamd rokkostuum. Dit bestaat uit een -altijd- zwarte double breasted pandjesjas, een zwarte broek met een -bij voorkeur- zijden bies. Het vest -in de volksmond gilet genoemd-, het hemd met een vadermoordenaar (een boord met gebogen punten) en de vlinderdas die je hier bij hoort te dragen zijn wit. De sokken zijn zwart en tot slot dien je hier laklederen schoenen bij te dragen. Het is een absolute dooddoener om hier een horloge bij te dragen, gezelligheid kent geen tijd tenslotte.

Black tie

Black tie

Black tie / Avondkleding

Naast Tenue de Ville is dit de meest voorkomende dresscode. Bijvoorbeeld bij premières en of openingen. Hier dien je in smoking te komen. Dit is een zwart wollen jasje met zijde afgezette knopen -zowel op de mouw als het voorpand- en eventueel revers. Ook dient hier een zwarte broek bij gedragen te worden eventueel voorzien van een zijden bies. Een wit shirt met blinde knopenlijst, dit is een echt smokinghemd. Draag er ook zwarte sokken en schoenen bij. Ook hier is een vlinderdas een must en is tevens zwart.

Jacquet

Jacquet 

Een helaas nog maar zelden geziene combinatie, het jacquet. Deze combinatie bestaat uit een lange jas met rond weggesneden voorpanden. Bij voorkeur een gestreepte broek zonder omslag. Een effen wit overhemd met net als bij de Black Tie een blinde knopenlijst horen er ook bij, alleen zit hier een normaal boord op. Je maakt het af door een grijze, zwarte of witte das met een grijs of zwart vest erbij te dragen. Ook dien je bij deze outfit handschoenen te dragen, maar aangezien dit eigenlijk vooral bij begrafeniskledij gedragen wordt kan het ook best zonder. Datzelfde geldt voor de hoge hoed. Wel dien je hier zwarte schoenen bij te dragen.

Trek je toch handschoenen aan en heb je een hoed op, trek deze dan uit wanneer je iemand een hand geeft of je binnen begeeft. Verder dien je het jacquet te dragen tot zonsondergang. Hierna trek je een rokkostuum of smoking aan.

Informeel

Hierbij kun je een combinatie dragen. Een beetje afhankelijk van de locatie en temperatuur kan dit prima van katoen of linnen zijn. Houd bij voorkeur wel vast aan de regel dat evenementen ‘s avonds in donkere kledij bezocht dienen te worden.

Zomaar een voorbeeld van wat voor Casual Chic door kan gaan.

Casual Chic

Het is tegenwoordig meer en meer ‘in’ om zelfbedachte dresscodes op de uitnodiging te zetten zodat de gasten zelf creatieve outfits kunnen samenstellen. Echt handig is dat natuurlijk niet aangezien de dresscode juist duidelijkheid moet verschaffen, en dat doet het in steeds mindere mate. Casual Chic is er één die met regelmaat op uitnodigingen verschijnt. Hier zijn niet echt richtlijnen voor wat betreft kleur en samenstelling van de kleding. Raadzaam is om op modieuze wijze hiermee om te springen. Zijn vlinderdassen in? Dan kun je prima ten tonele verschijnen met een vlinderdas om. Hanteer wederom de donkere kleuren in de avond. Je kunt ook hier prima een combinatie aantrekken. Geen spijkerbroek. Wel bijpassende schoenen natuurlijk.

Mocht je hier een veelgeziene dresscode missen en/of je generen om het aan de gastheer te vragen wat deze inhoudt, schroom dan niet om het in de comments hieronder te zetten. Zo creëren we een waardevol document waarin we zoveel mogelijk dresscodes behandelen en iedereen er profijt van heeft!