Instant Search

A Stylish Magazine for Men

Ferrari 250 LM, a gentleman’s car

Het is een twijfelachtige eer om te dragen: ‘sinds de sixties de laatste Ferrari ooit die de 24 uur van Le Mans won’. Vanuit Ferrari bezien dan. De titel onderstreept wel de ooit zo verstrekkende potentie van de 250 LM, één van de beste Ferrari’s aller tijden. En dat kost wat: een dikke 17 miljoen dollar.Hoewel Ferrari’s 250 LM een heus kenteken draagt, is deze auto puur en alleen ontworpen om hard te gaan op het circuit. De toevoeging LM staat er namelijk niet voor niets: Le Mans. Al verliep de geschiedenis anders dan Ferrari plande. Toen het Italiaanse automerk tijdens de Autosalon van Parijs in 1963 het doek trok van deze bloedsnelle ‘berlinetta’, lag er vlak voor de achteras een drieliter V12, geleend van de 250 GT die haar motor in het vooronder had.

MO15_r178_025Het idee achter het lenen van dit blok was het volgende: de 250 GT had de juiste verkoopcijfers voor homologatie. Door diens blok in de veel robuustere 250 LM te lepelen hoopte Ferrari op slinkse wijze te mogen racen als straatlegale auto en niet als prototype. De overkoepelende organisatie voor de autosport, de FIA, doorzag dit trucje en besloot Ferrari’s 250 LM toch als prototype aan te merken. Een domper, want prototypes had Ferrari genoeg – en bovendien waren die ook nog eens veel sneller.MO15_r178_009

Winning streak

Uiteindelijk koos het automerk uit Maranello ervoor om een nieuwe motor te bouwen: een 3,3 liter twaalfcilinder met zes Weber-carburateurs, goed voor 320 pk. Middels een handgeschakelde vijfbak werd al die kracht via de achterwielen naar het asfalt vertaald. Mede dankzij een aerodynamisch hoogstandje qua design van de hand van Pininfarina en een superbe wegligging – volledig onafhankelijke ophanging, mind you – haalde de hij een top van bijna driehonderd kilometer per uur.

In twee jaar tijd werden er slechts 32 exemplaren gebouwd, allemaal bestemd voor de verkoop aan zelfstandige raceteams, zoals het Britse Maranello Concessionaires en het Belgische Ecurie Francorchamps. Met succes. De Ferrari 250 LM bleek goed voor een waslijst aan overwinningen. De kers op de taart was de overwinning die het Amerikaanse private team NART in 1965 behaalde op het 13,65 kilometer lange Circuit de la Sarthe: de 24 uur van Le Mans.

Ook de vermaarde privéracer Ronald Fry kocht er eentje, via Maranello Concessionaires. Sterker nog, hij ruilde er zijn 250 GTO voor in. Het werd een bloedrode, met chassisnummer 6105. Fry was één van de coureurs die in de 250 LM de perfecte balans tussen de paardenkrachten en het rijgedrag wist te houden. In de twee jaar dat hij met de auto het circuit op ging, reed hij tientallen races en pushte hij de auto keer op keer tot haar max. Zonder ook maar één keer ernstige schade aan de auto te rijden.

Origineel

En da’s bijzonder. Want ook de mannen die na Fry de auto bezaten, zoals de Britten David Skailes en Jack Maurice en de Japanner Yoshiho Matsuda, wisten de bijzondere Ferrari strak tussen de lijntjes te houden. Dat zorgt er voor dat de auto heden ten dage nog uitzonderlijk origineel is. Sterker nog, de auto is volledig ‘matching numbers’ en geniet een Ferrari Classiche-certificatie. Dat houdt in dat deze 250 LM álle originele mechanische componenten nog heeft.

Een auto dus, die in de ruim vijftig jaar dat ze op aarde is onwaarschijnlijk intensief gebruikt werd, haar grenzen heeft opgezocht op het circuit, altijd wist te overleven en de juiste eigenaren trof. En een auto die volledig origineel is en waarvan de historie vanaf aanschaf tot nu bekend is. U voelt hem aankomen: de waarde van deze Ferrari is niet van deze planeet. Niet vreemd dus dat hij deze zomer voor ruim 17 miljoen dollar van eigenaar wisselde. Met zo’n verhaal ben je met recht één van de meest bijzondere raspaardjes ooit.

Tekst: Jeroen Jansen Foto’s: Patrick Ernzen, Courtesy of RM Sotheby’s


MO15_r178_003MO15_r178_005 MO15_r178_004MO15_r178_034MO15_r178_025MO15_r178_015MO15_r178_052

Suggested Posts

Dodelijke precisie
XF 2.0
Drinken als een gentleman