Instant Search

A Stylish Magazine for Men

€ 70.000 rond de pols. Hoe voelt dat eigenlijk?

Een horloge om je pols dat ongeveer evenveel kost als een knap Hanse 31,5 ft zeiljacht of de cabrioversie van de Range Rover Evoque, om maar eens iets te noemen. Voelt dat extra zwaar?

Ik weet één ding zeker: tenzij ik ooit de loterij win of een flink vermogen erf zal ik nooit een horloge bezitten dat ruim zeventigduizend euro kost. En zelfs áls ik ooit over heel veel geld beschik, is het maar de vraag of ik daarvan zoveel aan één horloge zou gaan besteden. De wetenschap echter dat dit soort horloges bestaan en dat er bovendien mensen zijn die ze dragen maak me nieuwsgierig. Want hoe voelt dat nu eigenlijk, 70 K rond de pols?

Om dat uit te vinden ging ik allereerst eens op zoek naar dat ene horloge wat mij wellicht zou kunnen verleiden tot een dergelijke uitgave. Daar hoefde ik niet eens lang over na te denken. De Zeitwerk van A. Lange & Söhne herbergt alles wat ik essentieel acht voor tijdloze meerwaarde: een zelf ontwikkeld en gebouwd uurwerk van hoge kwaliteit met een afwerkingsniveau waar je stil van wordt, een comfortabel formaat dat ongevoelig is voor modegrillen, perfecte afleesbaarheid en een origineel, eigen karakter. De Zeitwerk is een horloge dat ik over pakweg 10 of 40 jaar waarschijnlijk nog steeds kan waarderen. En dus met plezier zou doorgeven aan mijn kinderen. Bovendien reken ik erop dat dit model aardig waardevast is; ook niet onbelangrijk. De keuze was gemaakt, de draag-experience kon beginnen. Nu nog even kijken of A. Lange & Söhne een Zeitwerk beschikbaar wilde stellen voor dit experimentje. Dat bleek geen enkel probleem en een paar weken later staat de koerier op de stoep. Aangetekend pakketje, dat moge duidelijk zijn.

Geen imposante houten kist, maar een vrij eenvoudig plat doosje. Daarin ligt hij, de gouden delen beschermd door plastic windsels. Even later zit hij om mijn pols en loop ik er mee rond. Voorzichtig eerst, met de manchet van mijn mouw beschermend over het horloge. Want muren en hoeken van tafels zijn altijd angstwekkend dichtbij. Ik zit in de wenfase die een paar dagen blijkt te duren. Daarna is dit horloge er een als ieder ander, zij het vele malen duurder dan ik ooit droeg. En dat valt niet alleen mij op. Horlogekenners reageren enthousiast: of ik mijn horlogecollectie heb ingeruild en mijn ‘exit-watch’ heb gekocht? Maar soms ook achterdochtig: of ie wel echt is? En altijd: of ze ‘m even van dichtbij mogen bekijken, omdoen wellicht. Mensen die minder van horloges weten zijn vooral gefascineerd door de wijzerplaat met zijn digitale tijdsaanduiding. En laten hun mond van verbazing openzakken als ze horen wat ie moet kosten. En ikzelf? Ik geniet van de uniciteit, van iets om de pols te hebben dat niemand anders heeft. En ook die digitale tijd blijkt best handig: met slechts de helft van het horloge zichtbaar onder de manchet weet je al precies hoe laat het is.

Maar wanneer een paar weken later de koerier heeft getekend voor ontvangst en zijn auto weer de straat uitrijdt ervaar ik toch een gevoel van opluchting. Het horloge keert onbeschadigd terug naar zijn eigenaar. Zeventigduizend euro die niet van jezelf zijn blijken een zware last om te dragen. Zeker in de kleine en kwetsbare hoedanigheid van een horloge. Ik ben benieuwd hoe het voelt als het wél echt van jezelf is. Slechts onbezorgd genieten? Waarschijnlijk wel. Maar ik vrees dat ik het antwoord daarop dus nooit zal weten…

Tekst en fotografie: Gerben Bijpost

Suggested Posts