Home / More  / Ik twijfel over Amsterdam

Ik twijfel over Amsterdam

Ik twijfel over Amsterdam. Niet als stad zelf, want die is uitstekend… 

We hebben grachten en kleine straatjes en cafés en duizelingwekkende hoeveelheden restaurants en er is cultuur en een voetbalclub waar je bij tijd en wijle best trots op kan zijn. Bovendien hebben we duiven, draaiorgels en mijnheer Van der Laan, de geweldigste  burgermeester van het land – ik wens hem vanaf hier het allerbeste, waarschijnlijk tegen beter weten in. Amsterdam is dus geweldig, dat meen ik.

Ondanks dat het er druk is, waardoor veel mensen wat opgefokter zijn dan hun soortgenoten die in rustiger steden of dorpen wonen. Er is wel eens een ruzietje, men krijgt nog wel eens een voortplantingsorgaan of nare ziekte naar het hoofd geslingerd. Maar over het algemeen kan ik die opgefoktheid en scheldwoorden prima ontwijken; ik hoef tijdens de spits niet met auto of fiets door de drukke drukke stad met een kind of boodschappentas vol biologische prei en worst en appels achterop. Dat is het voordeel van mijn zzp-leven; thuis werken en alleen de straat op wanneer het enigszins te doen is.

Het nadeel van datzelfde zzp-leven is de reden dat ik twijfel over Amsterdam. Ik krijg geen hypotheek, namelijk, en ben daardoor afhankelijk van huurhuizen. En die kosten geld. Veel geld.

Een woning kopen ook – zeker in Amsterdam – maar dan heb je het aan het eind van de rit nog ergens voor gedaan. Dan heeft mijn dochter na de dood van mijn geliefde en mij nog een fiks appartement waarin ze gratis kan wonen of dat ze kan verkopen voor een astronomisch bedrag. Nu heeft ze niks. En wij betalen een astronomisch bedrag aan huur. Want dat kan namelijk wel, als je zzp’er bent, heel veel huur betalen. Voor het bedrag dat ik nu maandelijks aan huur afdraag, kan ik met de huidige rente een hypotheek van ongeveer zeven ton afsluiten. Maar dat mag niet, van de bank. De bank vertrouwt mij niet. Die zegt: bij zo’n twee ton houdt het wel een beetje op, mijnheer Langedijk, met uw zzp-gerommel. In Amsterdam kun je daarvoor een schuurtje in een verre, verre buitenwijk bekomen. Zonder toilet.

Dus blijven we huren. Want mijn vrouw werkt in de stad en mijn gehele netwerk woont er. Ondertussen worden de woningen bij ons in de straat beetje bij beetje opgekocht door studenten – althans, door hun vermogende ouders – en expats. Het wemelt er van de makelaars. Ze komen met clichématige Vespa-scooters en strakke pakken. Met gel in hun haar en eurotekens in hun ogen. Ik geef ze geen ongelijk, trouwens. Ze hebben het zwaar gehad, tijdens de crisis, dit is hun moment. Ze pakken wat ze pakken kunnen. En dat is veel. Ze graaien en grijpen en lachen zich kapot als er weer een driehoogachtertje voor vijftig mille boven de vraagprijs verkocht wordt.

Ik hoor u denken: dan had je maar niet in Amsterdam moeten gaan wonen, Langedijk. En dan had je maar geen zzp’er moeten worden. Trouwens: wat zeur je nou eigenlijk, zzp’ers hebben zoveel voordelen, die betalen amper belasting en drinken alleen maar dure koffie boven hun dure laptops in dure etablissementen.

Misschien heeft u wel gelijk.

Misschien moet ik gewoon weer voor een baas gaan werken. Ergens buiten de hoofdstad, waar de huizen normale prijzen hebben en studenten nog gewoon op kamers wonen, of bij hun ouders. Ver weg van de veel te rijke expats en de grachten en die voetbalclub.

U mag het best weten. Ik twijfel over Amsterdam.

Tekst: Marcel Langedijk

 

DELEN WORDT OP PRIJS GESTELD