Instant Search

A Stylish Magazine for Men

Spanning en een vleugje galgenhumor

Vanuit het niets veroverde Daniel Cole (1983) vorig jaar de thrillerwereld. Hij had nog nooit iets gepubliceerd toen een uitgever hem een contract van zes cijfers voor de neus hield. Zijn eersteling, Ragdoll (Lappenpop in de Nederlandse vertaling), werd sinds het uitkwam in dertig landen vertaald en stond bovenaan menig lijstje met thrillers van het jaar. Een tv-serie is inmiddels in de maak. Onlangs verscheen de opvolger: Marionet. Gentlemen’s Watch zocht de schrijver op.

Niemand had ooit verwacht dat hij zou gaan schrijven, zegt Cole, een kleine man met vriendelijke, soms twinkelende ogen. Op zijn zestiende kwam hij van de middelbare school, en dat was het dan. “Ik had geen idee wat ik wilde. En als je dan in Bournemouth woont, zoals ik, kom je vanzelf bij JP Morgan terecht, want die zijn daar heel groot. Ik zat op de afdeling Corporate Action – ik heb nog steeds geen idee waar dat voor staat. Maar het was niets voor mij. Ik kreeg een baantje bij dierenbescherming – ik was die sukkel die ze op pad stuurden als er weer eens een hert ergens in verstrikt was geraakt. Ik deed van alles. Ik werkte bij de reddingsbrigade op het strand, ik werkte als ambulancebroeder.”

In hoeverre hebben ervaringen bij die hulpdiensten invloed gehad op jouw schrijven?

“Mijn tijd op de ambulance werkt zeker door in mijn boeken. Ik zag van dichtbij hoe de politie werkte. En net als bij de politie heb je op de ambulance te maken met krankzinnige wisseldiensten, met slaapgebrek, maar ook met de kameraadschap die ontstaat als je dergelijk heftige ervaringen samen meemaakt. Er is dezelfde galgenhumor – dat heb je nodig om te overleven. Toen ik net op de ambulance begon, was ik geshockeerd wanneer we iets gruwelijks meemaakten en een collega dan nog geen vijf minuten later grappen begon te maken. Die vreemde werkelijkheid en die humor komen in mijn boeken terug. Niet alleen in de manier waarop de personages met elkaar omgaan, maar ook in de sfeer, in de spanning.”

Waarom ben je gaan schrijven?

“Ik wilde altijd al in de film- of tv-wereld werken. Maar met schrijven begon ik pas zo’n zes jaar geleden, in mijn  ambulancetijd. Ik keek veel naar Amerikaanse tv-series, zoals 24. Spannend en goed gemaakt. Maar er zaten vaak ook mindere afleveringen tussen, en dat zo’n Jack Bauer telkens uit de dood opstond, vond ik ergerlijk. Dat moest beter kunnen. Vol goede moed begon ik aan een scenario voor een crime-serie. Je schrijft dan een paar episodes, en die stuur je op. Maar wat ik ook opstuurde, alles werd afgewezen. Onder mijn bed liggen tientallen van dergelijke onafgemaakte scenario’s. Ragdoll trof aanvankelijk datzelfde lot. Maar ik wilde zelf per se weten hoe het verhaal afliep en heb het toen afgeschreven. Toen vervolgens die tv-deal plotseling rond kwam, had ik het boek al klaar. Maar het was dus de omgekeerde wereld: eerst was er het contract voor een tv-serie, daarna pas vond ik een uitgever voor het boek.”

Die oorsprong als tv-scenario werkt door in jouw boeken, het is heel filmisch, je ziet de dingen echt voor je.

“Ik kan niet anders dan zo schrijven. Ik haal mijn inspiratie uit film en tv. Ik wil een brug slaan tussen de Engelse crime-series – altijd heel realistisch en somber; het regent ook steevast – en de Amerikaanse series die meer vanuit een personage zijn opgezet, soms ook wat kitscherig zijn. Het gaat mij om het verhaal. Ik wil dat de lezer de personages blijft volgen. En het moet wel in grote lijnen kloppen, maar ik ben niet geïnteresseerd in de precieze procedures van de Metropolitan Police. Er zijn al zoveel boeken en series die in dergelijke forensic stuff specialiseren. Het hoeft niet superrealistisch te zijn.”

Marionet is het vervolg op Ragdoll; dezelfde personages komen terug. Maar waar in Ragdoll rechercheur William ‘Wolf’ Fawkes de hoofdrol speelde, is die in Marionet vrijwel afwezig. Waarom niet succes verzekerd Wolf laten terugkeren?

“Dat zou gemakzuchtig zijn. Zo van: en nu is alles weer normaal en gaan we verder met een nieuw avontuur. Daarom is er een nieuw hoofdpersonage, rechercheur Emily Baxter, die in een Ragdoll een kleinere rol had. Daarom ook is de setting van Marionet een andere. Ragdoll speelde in Londen tijdens een hittegolf, Marionet deels in een door sneeuw gegijzeld New York. Marionet komt uit Ragdoll voort, maar het heeft meer humor, denk ik, en is tegelijk ook duisterder.”

 Een Nederlandse schrijver, Gerard Reve, verzuchtte ooit over zijn nieuwste boek: er komt weer geen normaal mens in voor. Dat lijkt ook voor Marionet op te gaan. De meeste personages zijn beschadigd; door opvoeding, door heftige gebeurtenissen in hun verleden, door persoonlijk verlies.

“Nee, het zijn geen evenwichtige mensen. Ik denk dat ze daardoor interessanter zijn. Ik ben niet zo geïnteresseerd in normale mensen. Ik vind het leuk om hun leven een beetje overhoop te gooien. En lezers die Ragdoll hebben gelezen begrijpen sowieso waarom Baxter zo achterdochtig is, zo onbehouwen en rauw. Ze is trouwens geïnspireerd op mijn zusje, die kan heel grappig zijn, maar is ook weinig tactvol ten opzichte van mensen die in haar ogen onzin verkondigen. ‘She doesn’t suffer fools gladly’ zeggen we in Engeland. Maar Baxter is zich tegelijk bewust van zichzelf, ziet in dat ze soms te ver gaat, dat ze haar waffel had moeten houden. Ze is ook kwetsbaar, daar in New York, opgescheept met een FBI-agent en een CIA-agent die ze niet kent en niet vertrouwt. Ik hou echt van Baxter.”

In Marionet zet Baxter zich nogal fel af tegen religie. De aanslagen in Londen worden genoemd. Bevat het boek een boodschap?

“Ik vind religie fascinerend, en het zit in het boek, onvermijdelijk, want religie speelt een bepalende rol in onze wereld. Maar het boek is toch vooral ook een manier om te ontsnappen aan die wereld. Ik wil niet preken, ik wil vermaken.”

Hoe gaat het nu verder, komt er een vervolg op Marionet; komen de personages in nieuwe boeken terug?

“Ragdoll en Marionet vormen onderdeel van een trilogie. Ik heb een contract voor die drie boeken. Het derde boek ben ik nu aan het schrijven. Wat daarna gebeurt, weet ik niet. Een nieuw boek, iets voor tv of film. Want dat zit me toch niet lekker: die zes jaar dat ik vergeefs met scenario’s leurde. Maar wat ik ook doe, het zal niet makkelijk zijn afscheid te nemen van de personages. Ik weet hoe ze zich in bepaalde situaties zullen gedragen, weet wat ze zullen zeggen. Ja, ik zou ze missen. Het zijn echt vrienden geworden.”

Tekst: Hans van Wetering

Daniel Cole, Marionet; ca. 400 pagina’s;  € 19,99. GW verloot 5 boeken! Winnen? Stuur dan voor 5 april een e-mail met je naw-gegevens naar info[at]gentlemenswatch.com o.v.v. Marionet! Winnaars ontvangen persoonlijk bericht.

 

 

Suggested Posts

Oris redt koraal
Gehard staal
Gitzwart vermaak