Instant Search

A Stylish Magazine for Men

De Stekker Eruit

Zo werd ik laatst kort geïnterviewd voor een beroemd vrouwentijdschrift. Waarschijnlijk omdat min of meer bekend is dat ik over veel dingen een al dan niet gefundeerde mening heb…

Niet op een Prem Radhakishun-achtige wijze – ik ben heel vriendelijk – maar toch. De vraag was: wat vind jij, als man, van de moedermaffia.Ach ja, de moedermaffia, u weet wel, de groep dames die zich veelal anoniem en altijd ongevraagd bemoeit met kindgerelateerde zaken, meestal op social media. En dan niet op subtiele wijze – ze worden niet voor niets maffia genoemd, nietwaar. Een foto van een beroemde moeder met haar baby die volgens hen in een ergonomisch verkeerde draagzak zit, kan met gemak honderden haatreacties uitlokken. Grapjes uithalen met baby’s: doe het niet, de moedermaffia zal het je tot in lengte van dagen kwalijk nemen. Een mening over het al dan niet vaccineren van baby’s? Hou hem in godsnaam voor je, ook al kun je je mening staven met een boekwerk aan wetenschappelijke onderzoeken. En waag het al helemaal niet om publiekelijk borstvoeding in twijfel te trekken. Of er juist heel erg voor te zijn. Of überhaupt iets te posten over borstvoeding. En borsten. Hoon, onversneden woede en pure haat zullen je deel zijn.

Het is, zo wilde ik de interviewster vertellen, een vervelend zootje verveelde vrouwen die niks beters te doen hebben dan andere mensen lastig vallen. Maar ik hield me in, net op tijd. Niet omdat ik het geen vervelend zootje verveelde vrouwen vind, maar omdat ik me dan precies zo zou gedragen als die vrouwen zelf. En voordat je het wist zou ik verwikkeld zijn in een welles-nietes-discussie met die groepering en dat is het laatste wat ik wilde. Discussies, over welk onderwerp dan ook, zijn vermoeiend en veelal zinloos, zeker als je ze voert met de moedermaffia. Discussies zijn voor politici, die worden er voor betaald.

Dus beet ik op mijn tong, slikte mijn woorden in, zij het met moeite. Daarna legde ik uit dat ik er vooral verdrietig van werd, van dit soort mensen. Nu ja, niet eens van de mensen, de meeste moedermaffiosi zijn in het echt vast heel aardig en heus niet zo klootzakkerig als ik denk. Het gaat me vooral om het rücksichtsloos spuien van meningen, het gedachteloos intikken van scheldwoorden om een ander te raken, verdriet te doen, woest te maken. Het gaat me om het gezeur om niks, het getrut, het gemiep, het ‘mijn mening is de waarheid’-geneuzel. Niet alleen van de moedermaffia, trouwens, want social media zit vol met dit soort zeikerds, en ze nemen zichzelf allemaal bloed- en bloedserieus. Een beetje humor is ver te zoeken – tenzij je cynisme en sarcasme meerekent.

Ik werd daar wat moe van, legde ik de interviewster uit, en het was een van de redenen om een half jaar terug de stekker uit mijn social media-leven te trekken. Ik heb nog een Instagram-account, omdat het daar lieflijker aan toe gaat, maar zodra de zeurzakken zich daar gaan manifesteren, stop ik daar ook mee. Maar mijn Facebook- en Twitter-accounts zijn verwijderd, ondanks de welhaast smekende mailtjes van de firma Zuckerberg.

Het luchtte op. Ik deed er al weinig meer mee, maar in onbewaakte ogenblikken blikte ik toch even door mijn timeline en werd ik ongevraagd geconfronteerd met ‘vrienden’ die zich weer eens opwonden over Trump, kwaad werden op een televisiepresentator, filmpjes posten van zielige dieren, in elkaar geslagen pubers en over elkaar heen struikelden om grappige opmerkingen te maken over die narcistische politicus die zich naakt bij het zwembad liet fotograferen.

Laat ze maar. De moedermaffia en al die andere boze mensen zullen er vast nog zijn, maar ik heb er geen last meer van.

Tekst: Marcel Langedijk