Instant Search

A Stylish Magazine for Men

Duizend Einsteins en duizend Mozarts

Wat doe je als je rijk bent als Croesus, zo rijk dat je je geld nooit meer zult kunnen opmaken, omdat het vanzelf aangroeit, omdat geld nu eenmaal geld baart?

Je kunt je vermogen natuurlijk weggeven aan goede doelen, zoals Bill Gates en George Soros, of kluizenaar worden, zoals Howard Hughes, en je overgeven aan excentriek gedrag (films keek Hughes bij voorkeur naakt, met slechts een zakdoek over zijn geslacht, nagels en haar knipte hij eenmaal per jaar). Maar je kunt het ook verderop zoeken, heel erg verderop, en een eigen ruimtevaartonderneming beginnen, zoals Jeff Bezos en Elon Musk deden; niet met het doel om zo nu en dan een raketje af te vuren en dan met wat mooie ruimtekiekjes terug te keren. Nee, het gaat de heren om niets meer of minder dan de migratie van de mensheid naar elders in het zonnestelsel.

Bezos wil voorzichtig beginnen, met een kleine kolonie op de maan. Voordeel: je bent er zo. Op de maan kunnen we een beetje oefenen, de technologie bijvijlen. Een beetje wennen misschien ook wel, want dat is toch een puntje van aandacht, zeggen onderzoekers. Niet denkbeeldig is dat eenzaamheid en melancholie ons zullen overvallen, of dat we elkaar de hersens in slaan als we op den duur (binnen honderd jaar, profeteert Amazon’s CEO) naar verre asteroïden zullen afreizen. Want daar moeten we uiteindelijk heen om de overbevolkte, uitgeputte aarde te ontlasten en te voorkomen dat onze beschaving tot stilstand komt. “Het zonnestelsel kan gemakkelijk een biljoen mensen ondersteunen”, zegt Bezos, “we zouden duizend Einsteins en duizend Mozarts hebben, en onbeperkte bronnen en zonne-energie. Dat is de wereld waar ik de achterkleinkinderen van mijn achterkleinkinderen wil laten wonen.”

Waar Bezos in eerste instantie aan de maan denkt, wil Elon Musk gelijk naar Mars. Een miljoen mensen wil hij er vestigen; een kolonie als back-up voor de menselijke beschaving, voor het geval op aarde een wereldwijde kernoorlog losbarst. Dat we het leven daar op de rode planeet erg aangenaam zullen vinden, is overigens onwaarschijnlijk: het is er stervenskoud, heftige stormen zwiepen een gordijn van giftig rood stof over de planeet, de Uv-straling is dodelijk. Meteorietinslagen, nog zoiets, ook geen zeldzaamheid. Maar het is beter dan niets natuurlijk. Dat zich tussen die miljoen kolonisten veel armoezaaiers uit ‘s werelds sloppenwijken zullen bevinden, laat zich hoe dan ook betwijfelen. Een ‘kleine’ bevoorrechte schare zal kunnen instappen, en Musk zelf vanzelfsprekend die, gelijk Mozes voor hem, zijn volk naar het beloofde land zal leiden. Misschien moeten mensen mij daar dan Keizer noemen, zei Musk onlangs, om er snel aan toe te voegen dat hij een grapje maakte.

De vraag wie achterblijft en wie vertrekt, speelt ook bij Bezos. Maar waar Musk de aarde als woestenij voorspiegelt, ziet Bezos juist een toekomstig paradijs. Is de vervuilende industrie op termijn eenmaal uitgebannen en het aantal aardbewoners ingeperkt, dan wordt de aarde vanzelf weer een heerlijk woonoord, voor de happy few tenminste. De vraag is dan wel waarom die miljarden ruimtekolonisten zo gek zouden zijn om uit dat paradijs te vertrekken. Zonder enige vorm van dwang zal dat toch niet gaan, zo valt te vrezen. Waarmee voor Bezos, zou hij zich op een onbewaakt ogenblik even achter het hoofd krabben, vanzelf een nieuw schrikbeeld opdoemt; dat van de aarde als gated community in een vijandig universum, belaagd door de wraakzuchtige nazaten van die verdrevenen. En nergens een Mozart of Einstein te bekennen.

Misschien kunnen Musk en Bezos die raketten bij nader inzien toch beter reserveren om collega-miljardairs af en toe een plezierreisje te bezorgen. Dat scheelt kopzorgen, en je verdient er ook nog iets mee.