Home / Go!  / A Gentleman’s Car – Ferrari 330 GT Shooting Brake

A Gentleman’s Car – Ferrari 330 GT Shooting Brake

Tja, echt verwonderlijk is het niet, als je deze 330 GT Shooting Brake niet mooi vindt. Hij is raar, bruin en lijkt eerder op een station wagon dan op een gepeperde sportwagen. Toch is ‘ie een tweede blik waard, deze vreemde eend van Ferrari.

Anno 2018 wordt het stempel ‘shooting brake’ lukraak aan iedere sportief gelijnde station-achtige auto toegekend. Negen van de tien keer ten onrechte, want om een shooting brake te zijn, moet een auto wel degelijk aan wat eenvoudige regeltjes voldoen. Zo mag hij niet gebouwd zijn op basis van een station. En volgens velen dé doorslaggevende voorwaarde: een shooting brake mag maximaal twee deuren hebben. In feite dezelfde regel die de coupés onderscheiden van de sedans.

De Ferrari op deze pagina’s is in de letterlijkste zin van het woord een shooting brake. Hij werd door carrosseriebouwer Vignale gebouwd op basis van een Ferrari 330 GT 2+2, heeft een doorlopende daklijn en twee deuren. Dat ‘ie er door die malle zijruiten ook een beetje uitziet als een te heet gewassen lijkenwagen, daar hadden ze bij Vignale geen boodschap aan. Al heeft Vignale zich na deze auto nooit meer met een Ferrari bemoeid, maar dat had een andere, meer treurige oorzaak.

De laatste Vignale

Deze auto was trouwens geen liefdesbaby tussen Ferrari en Vignale. De auto werd ontworpen door de zoon van de Amerikaanse Ferrari-importeur Luigi Chinetti en filmposterillustrator Bob Peak. De opdracht van de bouw werd vervolgens bij Carrozzeria Alfredo Vignale himself gedeponeerd. Chinetti en Peak hoopten erop dat de 330 GT het begin zou zijn van een bedrijf gespecialiseerd in custom Ferrari’s, maar dat is nooit van de grond gekomen. Ook bleek het Alfredo Vignales laatste meesterwerk: twee jaar na de bouw van de auto en enkele dagen na de verkoop van zijn bedrijf, stierf Vignale tijdens een auto-ongeluk.

De koets van de 330 GT shooting brake is totaal anders dan het origineel – op de voorruit en een klein deel van de portieren na dan. Technisch is de auto niet veranderd. De kenners weten: een échte Ferrari GT heeft een twaalfcilinder voorin. Dat recept geldt ook hier. De enorme neus van de shooting brake huisvest een 4,0-liter V12 met ruim 300 pk, gekoppeld aan een handmatige vijfbak. Om het wat boertig te stellen: de prestaties van de 330 GT waren bepaald geen kattenpies.

Hoewel hij ‘m speciaal liet bouwen, volledig volgens zijn eigen wensen, was de heer Chinetti zijn unieke Ferrari vrij snel weer zat. Hij nam de auto in 1967 in ontvangst en zette hem drie jaar later alweer te koop. Wie ‘m kocht, weet niemand. Sterker nog, een aantal jaar nadat Chinetti zijn speciaaltje van de hand deed, verdween de auto totaal van het publieke toneel en raakte in de vergetelheid. Niemand leek te weten wat er met de unieke Vignale Ferrari was gebeurd.

Dutch connection

Tot de Fransman Jean-Claude Paturau de auto op het spoor kwam, in Nederland. Hij trof de auto aan in een erbarmelijke, maar originele en volledige staat aan, kocht hem en onderwierp hem aan een grondige restauratie. Het resultaat van die restauratie zie je hier. Hoewel, de Fransman spoot de shooting brake groen met goud. Ietsjes opvallender dan het ingetogen beige dat de auto sinds 2015 draagt. En iets minder, eh, classy, bovendien.

Al pakte hij in zijn groengouden jas heel wat spotlights. Niet in de laatste plaats omdat hij drie jaar deel uitmaakte van de omvangrijke autocollectie van Jamiroquai-zanger Jay Kay. Die er de nodige kilometers mee reed, bovendien. Of zo’n beroemde ex-eigenaar nog iets met de waarde doet? Wie weet. Feit is wel dat de Ferrari die in 1977 nog werd verkocht voor een schamele 27.000 dollar, inmiddels standaard van eigenaar wisselt voor een bedrag hoger dan zeven ton. Pittig prijsje, voor een veredelde familiekar.

Tekst: Jeroen Jansen Beeld: Simone Caldirola, Courtesy of RM Sotheby’s

POST TAGS:
Review overview
NO COMMENTS

Sorry, the comment form is closed at this time.